Het boek is geschreven vanuit het perspectief van Eef, die dertien jaar oud is als haar ouders gaan scheiden. Ze leert vrij makkelijk, heeft fijne vriendinnen en speelt handbal. Een tiener met een goed leven in een fijn gezin en huis. Vanaf het moment dat haar ouders uit elkaar gaan voelt Eef zich verantwoordelijk voor het geluk van haar ouders en gedraagt ze zich sociaal wenselijk: hoe hoort een dochter zich te gedragen wiens ouders het moeilijk hebben? Ze voelt zich verantwoordelijk voor haar vader die steeds verder wegzakt in een depressie en voor haar moeder die keihard werkt en moeite heeft om rond te komen. Ze cijfert zichzelf weg door voor haar vader te zorgen, zich niet te uiten, zich anders voor te doen dan ze zich voelt en krijgt eetproblemen. Haar vriendinnen zijn de lichtpuntjes in haar bestaan en bieden afleiding al weten ook zij niet wat er werkelijk in hun vriendin om gaat. 

Het boek is een roman, waarin eigen ervaringen en gevoelens van de schrijfster vermengd zijn met ervaringen van andere kinderen die ze in haar werk heeft ontmoet. De beschrijving van het uiterlijk en gedrag van de depressieve vader, evenals de trieste omgeving waarin hij leeft wordt treffend beschreven. Zo ook het naargeestige gevoel dat Eef hierdoor krijgt. Tegelijkertijd worden sommige gedragingen en gevoelens van Eef omschreven met volwassen taal, niet met taal van een tiener. De band van Eef die ze met haar ouders heeft voordat de scheiding een feit is, wordt niet beschreven. Of Eef haar gevoelens met haar ouders of vrienden kon delen voor de scheiding, is ook niet bekend. Voor mij maakt dat het verhaal op sommige vlakken niet authentiek en laat mij als lezer achter met vragen. In vele hoofdstukken wordt beschreven dat Eef bier gaat halen voor haar vader. Waar haalt ze dat geld vandaan? Hoe kan dat als je minderjarig bent en zelf naar feestjes gaat met ID plicht? Hoe kan het dat Eef op de been blijft ondanks herhaaldelijk overgeven en nauwelijks of niet eten? Hoe kan het dat Eef’s moeder hardop zegt dat ze weet dat haar ex door zijn depressie geen aandacht besteedt aan zijn kinderen en Eef altijd het initiatief moet tonen, maar er nooit een gesprek hierover gevoerd wordt tussen moeder en dochter? 

Ik vind het boek een goede beschrijving van veerkracht en loyaliteit van een tiener die het moeilijk heeft vanwege de gevolgen van een opgebroken gezin.  De troosteloze situatie waarin de vader leeft komt hard binnen en is treffend beschreven. De schrijfster geeft aan de hoop te hebben dat dit boek lotgenoten van Eef aanspoort hulp te zoeken of hen hulp doet accepteren. Ik denk niet dat dit effect behaald kan worden daar Eef dit zelf absoluut niet doet en dus anderen hier ook niet mee zal inspireren of motiveren.
 

Ingeborg Jansen