Dit boek van Frouwke is een indringend en lezenswaardig boek. Frouwke heeft het boek op een creatieve manier vormgegeven waardoor je inzicht krijgt in het leven van Reeza, haar moeder en vader én haar grootouders. Ze benoemt zelf het ontstaan van het boek als: ‘met veel vragen besloot ik mijn eigen kunstonderzoek te doen, op zoek naar antwoorden’. De antwoorden zijn er gekomen. Reeza beschrijft haar leven in dit boek. En neemt de lezer mee. 

Gedurende het verhaal zie je de patronen bij haar oma, bij de moeder en bij Reeza veel paralellen hebben.

Ze gebruikt creatieve stijlelementen: verschillende lettertypes als ze een andere persoon schrijft. Ook gebruikt ze variaties van haar naam: ze heet Reza bij vader en Reeza bij moeder. Ze schrijft in de eerste persoon als ze bij haar moeder is, in de derde persoon als ze bij vader is. Tekeningen uit haar jeugd versieren de binnenkant van de kaft. 

Reeza is een KOPP-kind, en daardoor ook een jonge mantelzorger. Deze rol heeft veel invloed gehad op haar verdere leven. 

De ouders van Reezea zijn gescheiden. Moeder is een vrouw die veel drinkt en afwezig is voor haar kinderen. Zij schrijft een boek over haar leven en dat van haar moeder. Vader heeft psychoses. Uiteindelijk besluit Reeza en weg te gaan bij vader. Reeza blijft alleen bij moeder waarmee ze ook geen fijne relatie heeft. Moeder wordt ziek. En daarmee neemt ze als kind een besluit: ‘Ineens weet ze het. Ze heeft geen keus. Er is geen weg terug. Het is haar taak om ervoor te zorgen dat alles goed komt.’ Dit “besluit” is een keuze om jonge mantelzorger te zijn. Herkenbaar voor veel KOPP kinderen. Het lijkt dé beste manier om het systeem bij elkaar proberen te houden. En om zichzelf te verliezen. 

Heel knap hoe de verschillende levens zijn beschreven. Frouwkje neemt je tot in detail mee in hoe Reeza leeft en denkt en hoe haar gedachten en ervaringen als kind, adolescent en jong volwassene grote invloed hebben het doen en laten in haar leven. En dat leven is niet makkelijk. Alle hartverscheurende gedachten heeft Frouke beschreven waardoor je begrijpt waarom er veel mensen weggaan, waarom Reeza weggaat, waarom ze haar gedachten en eigen wensen niet kan ‘vatten’, waarom ze niet de goede relaties aan kan gaan. 

Totdat ze de moed heeft om de brieven van haar overleden moeder te lezen en bij haar vader op bezoek te gaan. Geen makkelijke stappen. Maar bij haar vader, ontmoet ze achter de bank zichzelf als weerloze kleine Reza en zegt tegen haar: “Je bent niet alleen. IK ben er. IK BLIJF! 

De manier van schrijven en vormgeven verdient een groot compliment. 

Maria Roelofs